گرچه می دانم نوشتن این سطور چنان "فریاد زیر آب" است و گوش کس و کسانی که باید بشنوند به آن بدهکار نخواهد بود اما دست کم برای ثبت در تاریخ! خواهم نوشت؛ انگار چیزی اشتباه شده است، نکته ای مغفول مانده، تکه ای از پازل سر جای خود قرار نگرفته است. آیا این بی توجهی چاووشی به انتقاد ها عامدانه است یا از سر نادانی؟ این متهم کردن دیگرانی که آلبوم را نپسندیده اند به "کم تحمل بودن" و "نداشتن حال و حوصله ی تجزیه و تحلیل" و "صدا محور بودن" آیا عامدانه است؟ آیا باید باور کنیم که آلبوم متاسفم در شرایط "آماتوری" ضبط شده است؟ اگر نه، باید می شنیدیم که : "بله! من از فیلتر استفاده می کردم!" کدام را باید باور کرد؟ غم انگیز است زمانیکه آهاری چون مادری که ترس از آبروی کودکش دارد می خواهد "جیمی هندریکس" را به علاقه مندی های چاووشی حقنه کند (کاش خودش بدون فشار این را می گفت، اما او گفت حسین کشتکار!) اگر ایراد از آهاری است که محیط اطراف چاووشی را ایزوله کرده است باید روزنه ای گشود. اینکه "اگر نمی فهمید مشکل تنبلی گوش شماست" توجیهی به ضعف های بارز و شکاف های عیان موسیقیایی در آلبوم نمی تواند باشد.

به احتمال زیاد وقتی انتقاد ها و اعتراض ها به گوش چاووشی رسیده است آهاری آن توجیهات را برای او ردیف کرده  و گفته است که اگر نفهمیده اند و خوششان نیامده برای این بوده که به موسیقی سابق تو (که هیچ هم سخیف و پاپ و راحت هضم نبود) عادت داشتند و حالا با پیشرفت! (که تنها تغییر بود) موسیقی ات لب به شکوه گشوده اند...

شاید آهاری هم همان را می خواهد که ما می خواهیم، اینکه چاووشی با این پتانسیل سرشار از غریزه ی افسار گسیخته ی موسیقیایی بیش از اینها باید ارج و قرب ببیند و بتواند پرچمدار و نماینده ی شایسته ی راک از نوع ایرانی اش باشد اما اشکالی این وسط وجود دارد. اینجا بعضی ضعف ها و اشتباهات دارد نادیده گرفته می شود. هر انسان "روشنفکری" لزوما تنظیم کننده خوبی نمی تواند باشد. هر فیلم ساز خوبی لزوما موسیقیدان و موسیقی شناس خوبی نخواهد بود. در اینکه ما خوشحالیم از اینکه چاووشی گیر عده ای هرزه و بی سواد نیفتاده تردیدی نیست اما پشت اعتبار موسیقی چاووشی پنهان شدن و عیب ها را وارونه حسن نشان دادن نشان از یکرنگی ندارد، اگر نگوییم بی صداقتی.